Mindset Herstellen Burn-out

Mind the mindset: hoe te herstellen van een burn-out (blog 3)

Het lichaam herstelt vanzelf van een burn-out, mits je het niet teveel in de weg zit.

Toch is dit makkelijker beweerd dan gepraktiseerd. Op het moment van omvallen wil je namelijk niks liever dan jezelf weer afstoffen en weer doorgaan. Allerlei heftige emoties, zoals angst, boosheid en frustratie, gevoelens van falen en schuldgevoelens vuren je aan om jezelf weer te herpakken. Maar desondanks start er niks meer. Je pijnigt je hersens nog verder over wat er aan de hand is. Waarom lukken de dingen opeens niet meer die tot voor kort nog (net) gingen? En het kan toch niet zo zijn dat jij-die-altijd-maar-weer-door-weet-te-gaan nu opeens verzaakt? En is er niet veel meer aan de hand? Dat het hart zo tekeer gaat is toch echt niet gezond… En je hersenen zijn net pap. Je bent toch niet vroegtijdig aan het dementeren? Je laat het er toch niet bij zitten he? Opgeven is nooit een optie geweest…!

Bovenstaande zal voor veel mensen die een burn-out hebben meegemaakt herkenbaar overkomen als interne dialoog. En bovenstaande geeft al een aardig voorzetje waarom het toch zo machtig moeilijk is om daadwerkelijk die rust te gaan pakken die nodig is voor herstel. Daarnaast is het zo dat je op het moment van omvallen doorgaans in zo’n hoge versnelling zit, qua lichamelijk spanningsniveau, dat het godgans onmogelijk lijkt om eens even lekker stil te gaan vallen en laat staan te gaan ontspannen.

Zolang je het idee hebt nog met je oude en normale ‘zelf’ vandoen te hebben (diegene die nog luisterde naar je bevelen en stug door buffelde) zal de frustratie en de wanhoop alleen maar verder toenemen. Je stelt jezelf immers voortdurend nog teleur, ondanks dat het kwaad eigenlijk al geschied is. Om deze reden kan je jezelf en je herstel geen grotere dienst bewijzen dan op te houden te vechten en jezelf vooral tot patiënt te verklaren en te erkennen dat er sprake is van een lichamelijke uitputtingsreactie. Een uitputtingsreactie met de vreemdste verschijnselen. Een uitputtingsreactie die tijd nodig heeft.

Zonder de juiste mind-set is herstellen van burn-out heel lastig

De meeste mensen in een burn-out zijn voortdurend bezig met hun klachten en wat ze niet meer kunnen. Gedachten als: ‘maar normaal doe ik dat toch eventjes; waarom lukt mij dat nu niet meer..?’ geven aan dat mensen eigenlijk nog niet goed doorhebben of accepteren dat ze burn-out zijn en dat ze nog steeds niet echt beseffen dat ze hun verwachtingen aan zichzelf moeten gaan bijstellen. Dit is een proces, maar hoe eerder deze mindset er is, hoe eerder de feitelijke hersteltijd eigenlijk pas in gaat. Want zo erg is het: op het moment dat je blijft knokken en in het rood blijft gaan met veel frustratie tot gevolg, is het zeer moeilijk voor je lichaam om te gaan herstellen. Dit ondanks dat de ‘externe omstandigheden voor herstel’ (zie blog 2 in deze serie) er mogelijk al wel zijn.

Belangrijk is om echt te gaan beseffen en erkennen dat je in een burn-out zit. Daarnaast is het handig om te weten wat allemaal ‘normaal’ is in een burn-out. Het is namelijk heel confronterend om te merken in hoeveel gaten en hoeken en verschillende verschijningsvormen je de burn-out wel niet tegenkomt. Een burn-out is echt extreem ontregelend. Maar op het moment dat je bijvoorbeeld blijft twijfelen of er toch niet ‘meer’ aan de hand is, is er ook altijd de twijfel of je wel echt burn-out bent. Een lichamelijk onderzoek is dus doorgaans zeer wenselijk!

Op het moment dat iemand zegt: ‘waarom ben ik vandaag nou zo moe, ik heb vandaag toch nog niks gedaan?’ is hij of zij eigenlijk nog in de ontkenningsfase of on(voldoende) wetend. Je bent moe omdat het opgebouwde vermoeidheid is en opgebouwde spanning. En in een burn-out hebben je klachten vaak geen signaalwaarde meer. Het systeem is op hol en je kan op elk moment een piek krijgen in je (stress)klachten, ook als je zogenaamd alles goed doet. Ook dit is helaas normaal. In deze fase heeft het daarom geen zin om energie te steken in het beter leren (h)erkennen van je grenzen: deze grenzen zijn namelijk nog op hol en zeer wisselvallig! Het is dus onmogelijk om een soort controle te herpakken. Deze moet zich gedurende je herstel vanzelf weer aandienen; dat is niet iets wat je top-down (of op wilskracht) voor elkaar kunt krijgen. Wel is het zaak om verstandig met je beperkte en wisselende energie proberen om te gaan. Maar elke keer dat je een piekmoment in je klachten ervaart is het dus heel belangrijk om te kunnen denken: ‘het zal er wel weer bij horen…’. Uiteraard kan oplopende spanning wel een duidelijke externe of interne oorzaak hebben (aangezien je ook zeer raakbaar bent en geen buffer of schil meer hebt).  Maar het is vooral belangrijk om op de momenten dat het geen oorzaak heeft hier ook niet naar te blijven zoeken, als in: ‘wat heb ik nu toch fout gedaan…?’.

Verder is het qua mindset heel belangrijk dat het ‘moeten’ overboord mag (moet!). Toch tenminste zoveel mogelijk! De tijd die je aan jezelf besteed investeer je in je herstel. Het is geenszins zo dat als je ‘iets leuks’ kan doen dat je ook kan gaan werken (je even goed voelen zonder stress is niet hetzelfde als je belastbaarheid weer terug hebben). Veel mensen kunnen zich hier heel schuldig over voelen en ook dat zit je herstel in de weg.

Daarnaast is het ook gewoon heel ingewikkeld om uit te vinden wat het beste werkt en hoe je je dagen doorkomt. Zoals in het vorige blog beschreven staat is dit heel lastig te bepalen: wat de ene keer goed voelt kan de volgende keer tot een heel ander resultaat leiden. Alles lijkt voortdurend aan verandering onderhevig. Veel mensen missen de structuur in de dag het meest en daarom is het een grote uitdaging om toch tot een soort van ritme te komen of je te verzoenen met het (tijdelijke!) gebrek hieraan. Want hoe sneller het je lukt dit te accepteren, hoe korter je het hoeft te accepteren. Hoe langer je blijft knokken en zwoegen hoe langer je je in de chaos zal bevinden.

Maar de grootste emotionele uitdaging is voor velen waarschijnlijk om te leren omgaan met de bijbehorende gevoelens van falen en schuldgevoelens. Meestal gaat dit over het feit dat het niet gelukt is om het vol te houden en dat je collega’s nu ook nog jouw werk erbij moeten doen (terwijl het al zo druk was). Ook gaat het vaak over schuldgevoelens naar de partner of de kinderen, die nu natuurlijk ook niet meer de leukste versie van jezelf voorgeschoteld krijgen. Ook in dit laatste geval is het van belang om te kunnen erkennen dat ‘prikkelbaarheid’ een wezenlijk onderdeel van een burn-out is en dat het niet betekent dat je opeens een naar mens bent geworden. Je legt niet teveel de schuld buiten jezelf door jezelf voor te houden dat dit ‘de burn-out’ is die chagrijnig is en niet jijzelf.

Meestal zeggen mensen die burn-out raken nogal beteuterd: ‘dat dit mij moest overkomen, ik ben doorgaans altijd zo sterk en ik kan altijd alles aan…!’. Een eerste besef zit er vaak in dat dit nu juist hetgeen is wat leidt tot een burn-out: op het moment dat je (wel) zwak bent of weinig wilskracht hebt zal je nooit zolang in het rood kunnen gaan om jezelf zo uit te putten. Een burn-out is dus per definitie niet een teken van mentale zwakte! Vaak wordt dan wel eerst nog gewezen op collega’s die het (nog) wel volhouden. Maar dit is per definitie ‘appels met peren’ aangezien collega’s vaak andere taken hebben maar met name ook per definitie andere privéomstandigheden.

De gedachte dat het juist de sterkste paarden zijn die struikelen is soms een klein pleistertje op de diepe zelfbeeldwonde. Maar het ingewikkelde proces van het jezelf vergeven en je weer met jezelf verzoenen is er een met vele gezichten en pieken en dalen. Zo kan boosheid naar de werkgever of werksituatie toch ook echt wat ruimte geven (en een ander perspectief) en is het niet-boos-zijn vaak een groter probleem.

Het ‘mooiste’ en meest helpende is wellicht als iemand kan gaan ontdekken en beseffen dat de burn-out een blessing-in-disguise is, maar dat is voor de eerste fase van herstel vaak nog te ver van het bed. Juist hierom hanteer ik toch heel erg het ‘stap voor stap’-principe en zal ik dit perspectief niet snel zelf opperen.

Het komt er dus op neer dat je je zo goed mogelijk met jezelf en over jezelf moet proberen te voelen, ondanks dat je je belabberd voelt, je net ‘gefaald’ hebt en je in een totale chaos bent beland!

Hoe belachelijk moeilijk dit ook klinkt: aan de andere kant is een burn-out een strenge maar ook rechtvaardige leermeester: op het moment dat het je begint te lukken voldoende voor jezelf en je herstel te kiezen en veel te laten, kan je echt al vrij snel merken dat het herstel op gang komt. Dit doordat je steeds wat vaker momenten van lagere spanning kan gaan ervaren en uiteindelijk momenten krijgt dat je je zonder belasting even goed kan voelen. En als de eerste stappen eenmaal gezet zijn dan geeft dat vertrouwen en wat grip. Vaak kom je dan al snel op een punt wat enkele weken daarvoor nog onhaalbaar leek. Het is dan nog steeds een lange trap met kleine treden, waar je regelmatig over struikelt. Maar om dan de eerste stappen gezet te hebben en hierdoor al een klein uitzicht te hebben is vaak een grote vertrouwens-boost.

De volgende blogs over burn-out

Tot nu toe gingen de blogs over het belang te snappen wat een burn-out eigenlijk inhoudt, het nodig hebben van de juiste (drukvrije) omstandigheden om in te kunnen herstellen (externe omstandigheden nodig voor herstel) en daarnaast wat er mentaal allemaal bij komt kijken om te kunnen herstellen (de interne omstandigheden nodig voor herstel), oftewel de mindset (en dan misschien nog wel meer over wat je allemaal beter niet kan doen dan wat je beter wel kan doen). Bovenstaande geeft misschien bij sommigen de indruk dat het door mij gehanteerde behandelperspectief wel erg ‘externaliserend’ of laissez-faire is. Veel behandelmethodes zijn er immers juist op gericht om de lijdende cliënt vooral weer in een actie-stand te krijgen. Ik hoop dat ik inmiddels voldoende heb weten te onderbouwen waarom ik denk dat ‘herstel van onderaf’ (in plaats van top-down) in de eerste fase nodig, dan wel het prettigst is (en zeker niet tot langzamer herstel leidt en waarschijnlijk tot duurzamer herstel).

Maar, er is goed nieuws: naast wat er voor nodig is om te herstellen van een burn-out, komt nog helemaal aan bod in de volgende burn-out blogs, wat er bij komt kijken om een volgende burn-out te voorkomen (gericht op veranderingen in gedrag en verwachtingen en hoe dit te bereiken, maar natuurlijk ook met oog voor wat er eventueel in de omstandigheden zou moeten veranderen). Helaas nog niet in het volgende (vierde) burn-out blog, want dat zou nog te vroeg zijn! Eerst moet de energie en belastbaarheid namelijk weer worden opgebouwd, normaliter middels een werkhervatting. Hierdoor komen de ‘normale wetten’ weer enigszins terug. Pas dan gaat het er om de benodigde veranderingen in en door te gaan voeren. Overigens is dit uit elkaar trekken wel enigszins artificieel, aangezien je het beste vanaf het begin van je werkhervatting scherp kunt zijn op je veranderdoelen. Echter zijn ‘het opbouwen van energie in het kader van herstel’ (blog 4) en ‘de benodigde veranderingen in het kader van terugvalpreventie’ (blog 5), beide werktitels, wel zulk verschillende onderwerpen dat ik dit graag in aparte blogs wil behandelen.

Dit bericht heeft 14 reacties
  1. Ik lees hier eindelijk mijn verhaal! Deze kennis moet wereldkundig gemaakt worden. Ik ben (in 16 jaar) nu herstellende van mijn derde burn-out. Gelukkig heb ik nu een fijne coach, die me naar deze blog verwees, maar de eerdere twee keer mocht ik het lekker zelf uitzoeken. Ook werd ik zwaar onder druk gezet om snel weer een aantal uren te werken om ‘contact te houden met de werkvloer en daarin niet te vervreemden’. En sporten moest ook maar terwijl ik opgezwollen en stijve gewrichten had. De laatste bedrijfsarts was zo incapabel dat ik er niet meer heen ben gegaan. Ik had binnen het bedrijf bij iemand mijn hart durven luchten en die wist te vertellen dat de manier waarop hij met me omging (o.a. er is ‘iets’ met jou en je moet naar een psych en naar revalidatie etc.) mijn genezing juist in de weg stond. Door maandenlang de druk van die man ben ik alleen maar slechter geworden tot beangstigende depressiviteit toe! Werkelijk schandalig maar deze man weet niet eens hoe hij het moet spellen BURN OUT… inderdaad opper dan op, zwaar in de min qua energie. Het is juist door te lang te sterk te zijn dat je knakt. Ik ben zeer blij verrast met deze blog. Was die er maar 16 jaar eerder geweest. Voor nu heel veel respect en dank!!! Ik ben al een jaar bezig, helaas een langer traject door die bedrijfsarts maar ik neem nu de kennis mee en laat me hierin niet meer van de wijs brengen. Ik wil vooruit en ik ga vooruit maar nu op MIJN tempo, en dat is al lastig genoeg om me daar aan te houden maar met hulp van mijn coach zal het zeker lukken. Eindelijk begrip én uitleg wat burn-out werkelijk inhoudt. Dikke chapeau!

    1. Hoi FD,
      dank voor je reactie en je openheid! heftig om te lezen, want waarschijnlijk had je een hoop bespaard kunnen blijven. Maar dat is inderdaad de reden dat ik hier over aan het schrijven ben geslagen: omdat het helaas ook vaak aan de kant van professionals mis gaat. En dat is dus echt niet zonder gevolgen.
      Maar fijn dat je je er zo in kunt herkennen en er alsnog veel aan hebt. En natuurlijk ook bedankt voor je waardering! Voel je vrij het in welke vorm dan ook te delen. Mijn volgende blog gaat over het opbouwen van energie middels re-integratie (dus hoe een re-integratie er idealiter, vanuit een herstelperspectief, uit zou moeten zien). Sterkte verder!

      1. Bedankt voor je reactie op mijn reactie Robbert,
        Ik heb jouw blog alweer doorgestuurd naar een vriendin die ook ingestort is. Ik weet niet of ze het leest maar ik hoop het wel. Ik hoop natuurlijk niet al te veel mensen met burn out te ontmoeten maar ik zal ze zeker naar deze blog verwijzen.

    2. Hey FD,

      Derde burn out wat verschrikkelijk. Ik zit nu in mijn tweede burn out.
      Ik vind het nu nog moeilijker om er door heen te gaan.
      Ik ben erg benieuwd hoe het nu met jou gaat?
      Openlijk gaat alles goed.

      Groetjes

  2. Het wordt vrij saai, maar wederom helemaal eens met het gestelde. Ook de reactie van FD begrijp ik helemaal. In de reactie op het eerste blog stelde ik al dat bedrijfsartsen meestal GEEN IDEE hebben wat burn out is en hoe daar mee om te gaan. In mijn werk kom ik dit helaas vaak tegen. Veel bedrijfsartsen hanteren een kortzichtig principe, namelijk zo snel mogelijk aan het werk om productie te kunnen leveren terwijl ze juist met die instelling het voor later volledig bederven en mensen veel langer of te lang uitvallen waardoor ze uiteindelijk hun werk verliezen. Een kleine toevoeging aan het blog wellicht. Sommige mensen stellen zich niet de vragen maar gaan door in de tredmolen. Niet de gedachte ‘anders wordt mijn collega zwaarder belast’ is dan aan de orde maar veel vaker ‘ik moet dit oppakken anders wordt het niks’ of ‘ik maak dat nog even af en dan ga ik het wat rustiger aan doen’ ‘nee, dit kan ik aan niemand anders overlaten’ is ook zo;n killer.

    1. Hoi Jacob,
      dank voor je interesse en complimenten. En ook zeker voor je inhoudelijke aanvullingen en wat je in een andere reactie over jezelf wilde delen. Enorm gewaardeerd!
      Vriendelijke groet,
      Robbert

  3. Yes!!!! Eindelijk een heel helder verhaal. Ik heb tot nu toe het gevoel gehad maar wat aan te modderen. Wel externe hulp gehad maar allemaal ( ik zelf ook) gericht op zo snel mogelijk weer aan de slag gaan. En dan een lichaam en geest die reageren met een heel duidelijke NEE.
    Mind-set verhaal is voor mij cruciaal. Weg met de vele niet helpende gedachten 🙂
    Het kost veel tijd en geduld maar ik ga voor een duurzaam herstel.
    Dat ben ik waard.

  4. Dank Robbert, voor de heldere en herkenbare beschrijvingen in deze blogs. Zie nu ook in dat mijn terugval te verwachten was. Teveel de druk op mijzelf gelegd en gedacht dat ik het wel even zou doen. Back to basics maar weer en het fysieke ongemak (hoofdpijn en gewrichtspijn) aanpakken.

  5. Wat een correcte omschrijving van wat het is, wat het met je doet, en hoe je ermee moet omgaan.
    ik zit nu 3 maanden thuis, en begin nu pas het vechten tegen mezelf te kunnen opgeven..
    het onbegrip op mijn werk de eerste maanden, zette me nog meer terug naar af.. het schuldgevoel naar de collega’.. het feit dat je als alleenstaande zo snel, snel mogelijk terug aan het werk wil..
    en inderdaad… eerst moet het kopje leeg.. en dan pas kan de opbouw beginnen..
    ik zat hier 10 jaar geleden ook al.. (toen 11 maanden thuis).. toen dacht ik dat het me nooit meer zou overkomen.. ik had mijn lesje wel geleerd.. niet dus..
    enfin soit.. dank je wel voor deze blogs – erkenning, herkenning en toepassing !

  6. Wat een duidelijkheid geven deze blogs. Dank hiervoor. Zelf ben ik veel te snel weer aan het werk gegaan, welliswaar vanuit huis achter de PC, maar echt even helemaal niks hoeven is nauwelijks aan bod geweest. Pas 6 mnd later heb ik 2 wkn vakantie genomen omdat ik gewoon weg moest van alles en dat heeft gelukkig wel iets geholpen. Desondanks blijf ik voor mijn gevoel doorsukkelen en bang dat het nooit overgaat. Het hele traject is rommelig geweest en met weinig begeleiding danwel een stappenplan. Ik heb dus zelf het wiel moeten uitvinden en veel fouten gemaakt als ik deze blogs zo lees. Want ik moest alles blijven kunnen, de lat bleef hoog, rust nemen was en is moeilijk. En inmiddels merk ik weer steeds meer spanningsklachten op. Blijkbaar lukt het me maar moeizaam om mijn batterij op te laden en trek ik hem te makkelijk ongemerkt leeg. Is het door al deze fouten uberhaupt mogelijk om nog goed te herstellen? Periodes van meer energie wisselen af met ineens weer moe en huilerig zijn en nergens zin in hebben. Ik probeer dan dit er te laten zijn, maar omdat ik niet precies weet wat ik ermee moet doen ga ik dan toch maar gewoon over tot de orde van de dag en dingen doen. Hele dag niks doen is nauwelijks een optie. Door de vele schommelingen voel ik me vaak machteloos, het nergens zin in hebben maakt me somber. Ook de angst dat het nooit meer overgaat is regelmatig aanwezig, want de aanpak is niet goed geweest en daardoor vraag ik me toch af of ik wel volledig kan herstellen. Ik zou ook niet weten wat ik nu nog kan doen om de slechte start om te buigen, er zullen vast dingen zijn maar wat? Ik voel me nu vaak overgeleverd aan hoe ik me voel en dat is de laatste tijd weer een stuk slechter. Terwijl ik had verwacht dat ik na 8 mnd me eigenlijk wel beter zou voelen. Het ging ook wel beter, maar zodra ik weer teveel doe (wat helaas ongemerkt nog regelmatig gebeurd), krijg ik weer veel lichamelijke klachten en verdwijnt de zin in het leven. Ik hoop dat het ooit weer beter gaat en dat zo’n terugval niet betekent dat ik nooit meer beter word. De blogs zorgen er in ieder geval voor dat ik wat meer begrijp over hoe e.a. werkt. Dat is dan wel weer fijn. 🙂

    1. Hoi Ilse, dank voor je reactie en je verhaal. Het idee is dat de spanning er eerst zoveel mogelijk vanaf moet eer je je belastbaarheid weer op kan gaan bouwen. Anders lukt dit vaak niet.
      Het is een beetje lastig voor me om in te kunnen schatten waar je nu staat en waar je nu goed aan doet. Dat het nog wisselvallig gaat in je opbouwfase is op zich heel normaal. Probeer op mindere momenten niet hetzelfde te verwachten van jezelf. En probeer te kijken wat je nu ongeveer aan kunt op een ‘normale’ dag zodat je kan proberen te voorkomen teveel te doen. Pas een nieuwe stap nemen als de huidige gewend is (waarbij het wisselvallige er nog bij hoort, waardoor dit soms lastig inschatten is). In de praktijk is het vaak zaak om iig gedeeltelijk terug te schakelen en vanuit daar weer te gaan opbouwen. Juist iets over hebben op een dag zal je herstel ten goede komen (minder wilskracht). En een paar stappen terug durven nemen betekent vaak alsnog de snelste weg naar herstel.
      Mocht je echt veel spanningsklachten hebben zou ik je aanraden om een nieuwe break te nemen. Dat die 2 weken vakantie je (tijdelijk) geholpen hebben laat al zien hoe (relatief) snel rust ook tot spanningsreductie kan leiden. Het is dus nooit hopeloos, maar de angst om niet meer te gaan herstellen kan het herstel natuurlijk ook weer ingewikkelder maken. In behandeling zou dit daarom zeker een belangrijk aandachtspunt zijn. Goed idee om het niet meer alleen te (hoeven) doen? Sterkte in ieder geval!

  7. Hoi

    Zijn er nog mensen die in een burn-out zitten (of doorgemaakt hebben) die het gevoel (gehad) hebben dat ze hun partner er gewoon niet meer bij konden nemen door de relatieproblemen die er in de aanloop naar de volledige burn-out ontstaan waren (frustraties die de kop opstaken bij mij als partner, daardoor mij op een gegeven moment wat teruggetrokken door niet goed meer weten hoe er mee om te gaan — dit was voor de diagnose en voor ik me dieper op het onderwerp geïnformeerd hebt)? Dat die extra stress of belasting er gewoon niet meer bij kon tijdens het herstel van de burn-out?

    Ik heb net die boodschap gekregen van mijn vriendin van 1 jaar en 2 maanden (LAT-relatie, we hebben allebei kinderen uit een vorige relatie). Zij is 45 en heeft recent de diagnose burn-out gekregen, is nu een kleine 3 maanden thuis in ziekteverlof (waarvan de eerste maand nog “gewoon” ziekteverlof leek door een griep). Zij zit nu op een absolute low, heeft net een zware terugval gehad en heeft het gevoel weer helemaal van nul te moeten beginnen. En ze heeft mij nu (op dat dieptepunt dus) laten weten dat ze de waarheid onder ogen moet zien, dat dat ook een begin van herstel is, dat ze wil dat ik voort ga met mijn eigen leven en dat het beter is voor ons allebei als we elk onze eigen weg gaan, dat ze nu niet met mij kan afspreken en al haar energie voor zichzelf nodig heeft. Dat ik iemand verdien die mij kan geven wat ik ook nodig heb en die even begripvol is als ik.

    Ik heb haar geantwoord dat zij nu haar energie 100% moet gebruiken om zelf beter te worden en er zo goed mogelijk te zijn voor haar kinderen. En dat ik er voor haar ben als ze iets met mij wil delen of een luisterend oor nodig heeft. Dat ze mij altijd een bericht mag sturen of mag bellen.

    Ik hou van haar (dat heb ik haar ook gezegd), ze weet dat ik er voor haar ben, en eigenlijk zou ik niet liever willen dat haar helpen en steunen. Maar ik heb het gevoel dat mijn “we slaan ons hier samen wel door” en positief blijven van de voorbije maand langs haar kant ook voor een soort “druk” en stress heeft gezorgd.

    Zijn deze gevoelens normaal in deze fase van acceptatie en herstel van de burn-out? Kan dit in de loop van het herstel van burn-out weer goed komen? Wat zijn jullie ervaringen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *